Shqipëroi: Arqile Garo
NUK PENDOHEM, NUK QAJ, NUK ANKOHEM
Nuk pendohem, nuk qaj, as ankohem,
të tëra do shkojnë, siç mjegulla tretet ndër mollë.
Nis jeta venitet, kujtoj, përmallohem,
të rinohem s’ ka shpresë, as të shkoj prapë në shkollë.
Dhe ti zemra ime tash e tutje ndryshe do pulsosh,
po të afrohet dallga e ngricës së acartë polare,
dhe toka e shtruar me të plepave pushin bardhosh,
më s’ të fton të vraposh këmbëzbathur rrëzë një are.
Marrëzitë endacake, gjithmonë e më rrallë po i ndjej,
si një flakë që luhatet dhe shuhet mbi buzën e tharë,
o freski e rinisë që humbe u trete e më s’ do të të gjej,
vrulle të pasionit, vështrime të egra plot zjarr!
Tani që dëshirat janë shterur e thahen ngadalë,
moj jetë, thua vallë mos në ëndërr të pashë?
Një mëngjes pranveror që renda i hipur mbi kalë,
në fusha plot lule që kryq e tërthor unë u rashë?!
Ne këtë botë jallane të gjithë jemi kalimtarë,
kullon zgjyrë e bakrit nga gjethet e panjës së prerë…
bekuar pra qoftë ajo çka shijuam e çfarë kemi parë,
që pat’ fatin të çelë e të vdesë, qoftë edhe një herë.
TANI DHE NE ANDEJ PO SHKOJMË
Tani dhe ne andej po shkojmë pak e nga pak,
në atë vend ku mbretëron heshtj’ e bekuar.
Ndoshta dhe unë, rraqet e mia ca nga ca,
duhet t’ i mbledh e të gatitem për të shkuar.
Pyje të miat, madhështorë, plot me berioza!
Ti, rërë e stepës së pafund! Ti, toka ime!
Përballë k’ saj mrekullie që po shkon e do ta lë,
si mund ta fsheh dhimbjen që vjen me ngashërime?!
Oh, sa shumë, sa shumë q’ i desha në k’ të botë,
gjallesat që në shpirtin tim u mblodhën sonte,
paqen mbi lisat që me degë të shtrira mbi lëndinë,
harrohen me vështrimin tretur larg në horizonte.
Mes qetësisë mijëra mendime kam sajuar,
me mijëra këngë për veten shkrova. Edhe ndaj,
ndihem i lumtur që frymë thitha e kam jetuar
mbi tokën e egërsuar, në kohëra të trazuara plot vaj.
I lumtur jam pse putha vajza e gra pafund,
përtypa lule e mbi bar të njomë u rrokullisa,
dhe kafshët, si fëmijë të vegjël me plot mund,
i përkëdhela, u dhashë gëzim, kurrë s’ i degdisa.
E di se atje ku shkoj nuk jeshilojnë ograjat,
dhe thekra nëpër ara s’ ka, që dallgëzojnë,
përballë k’ saj mrekullie që po shkon e do ta lë,
mornicat akullnajë si drizat më qarkojnë.
E di që n’ atë vend s’ mund t’ u gëzohem,
këtyre fushave që ndritin posi ar në mugëtirë,
ndaj përqafoj me afsh njerëzit dhe ngazëllehem,
përse jetojmë tërë bashkë në këtë botë… Sa mirë!…
NUK DO VIJ MË
Nuk do vij më! Mbi degët kuqalashe më s’ do shkel,
e nëpër bar gjurmët e tua nuk do t’ i kërkoj,
me flokët lidhur si kurorë kallinjsh prej gruri,
të sjell ndërmend përherë dhe ëndërroj.
Me lëng porfiri manaferrash nëpër llërë,
kështu e bukur ëmbëltare dhe e brishtë,
më ngjan si perëndim në ngjyrë të trëndafilit,
si rreze drite mbi dëborë, kaq mrekullisht.
Bebet e syrit tënd u shuan, u venitën,
u tret dhe emri yt si tingull në hapësirë,
porse shami’ e vjetër n’ ato duar virgjërore,
mban ende një aromë prej mjalti erëmirë.
Yll’ i mëngjesit zbret në tokë një orë të vonët,
edhe lan sytë porsi maçok me njërën këmbë,
nga hojet muzikore të një ere pranverore,
për ty vibron me zë të ulët veç një këngë.
Le të më thotë tani mbrëmja bleroshe,
se ishe ëndërr: dhe ai që të latoi,
nga kurmi yt, nga beli dhe nga kofshët,
misterin tënd hyjnor me buzë nuk e shijoi.
Nuk do vij më! Mbi degët kuqalashe më s’ do shkel,
e nëpër bar gjurmët e tua nuk do t’ i kërkoj,
me flokët lidhur si kurorë kallinjsh prej gruri,
të sjell ndërmend përherë dhe ëndërroj.
TI S’ MË DASHURON
Ti s’ më dashuron, s’ të vjen keq për mua,
ndoshta pamja ime syrin nuk ta mbush,
edhe pse plot afsh me krahët e tua,
më varesh mbi supe si vile me rrush.
Mike mbushur epsh, lajkat unë s’ i dua,
se të sillem ëmbël, mos e bëj tërkuzë,
sa ke përkëdhelur, si unë, a s’ më thua,
sa ledha mban mend? Sa flokë e sa buzë?
Oh, e di shumë mirë, ata qenë veç hije,
që flakën e shpirtit nuk ta ndezën dot,
ishin thjesht klientë, blerës dashurie,
ndaj në prehrin tim je e strukur sot.
Ndoshta sheh në ëndërr se je me një tjetër,
kur me sytë e mbyllur puthje më dhuron,
zë kujtoj dhe unë gjithë kohën e vjetër
dhe për tjetër vajzë zemra më sëmbon.
Druaj se kjo flakë, mike, s’ është fatale,
lidhje kalimtare që shkërmoqet lehtë,
njohje rastësore që i thonë një fjale,
dhe po kaq e thjeshtë ndarja jonë do jetë.
Ti do marrësh rrugën tej tek ishe nisur,
dhe ca ditë të zymta ndoshta do kalosh,
porse janë plot djem mustaqe pa dirsur,
ndoshta në mes tyre dikë do takosh.
Edhe kur me të, do vish lagjes sime,
duke fol – e – qeshur me gaz, gjallërisht,
të jem unë aty, i zhytur në kujtime,
dhe të të takoj, prapë, krejt rastësisht.
Kokën ti do kthesh duke e pushtuar,
me një buzëqeshje që s’ ta sheh kurrkush,
do thuash: “mirëmbrëma!…” me zërin e shuar,
dhe unë do të gjegjem: “si jeni zonjushë?”
Por prapë shpirti im nuk ka për t’ u prekur,
në zemër s’ kam veçse ngricë e suferinë,
kush një herë ka dashur, quaje të vdekur,
kujt një herë është djegur, s’ mund t’ i ndezësh hinë.
TË JESH POET
Të jesh poet – njëlloj qenka, sikur
me teh lëkurën tënde ta kesh grirë,
gjakun e ngrohtë që të pikon mbi gur,
ta thithin egërsirat gjithë dëshirë.
Të jesh poet që vargje thur lirisht,
dhe këngë të bukura, që i sajon me mund
me zë bilbili cicëruar mrekullisht,
një melodi gazmore, me refrenin e pa fund.
Një kanarinë mos imito, pas saj po rende
do tringëllosh si karagjoz, një mysybet.
Pse bota ka nevojë për këngën tënde,
e le të kesh një zë bretkose, për ibret.
Po dhe Profeti në Kuran e ka me gjasa,
kur pijen e ndalon edhe e shpall mëkat,
se vera për poetin qenka vetë parajsa,
kur shpirti i turbulluar nuk gjen dot rehat.
Pa le kur niset që të vejë tek dashuria
dhe me një tjetër në krevat vajzën e gjen,
i shpërthen shpirti që gufon nga çmenduria,
por thikë nuk ngul në gjoksin që shkëlqen.
Me kokën tym nga xhelozia, i tërbuar,
niset të shkojë dhe fishkëllen veç një avaz:
“Ç’ u bë? – si vagabond do vdesësh, i mjeruar,
tutet nga bora mali? – jo or gaz!…”