Ai/ajo dhe dashuria
Ajo: A e ke njohur dashurinë ndonjëherë?
Ai: Kur vjen dimri më kaplon një pasion
në lidhje me një gjë që mungon. Ia shtoj
një emër, çfarëdo, dhe e harroj…
Ajo: Ç’është ajo që e harron? Më thuaj!
Ai: Dridhma e etheve dhe përçartjet
nën çarçafë ndërsa dihas: – Më mbulo!
Ajo: Nuk është dashuri kjo që thua
Ai: Nuk është dashuri kjo që them.
Ajo: A e ke ndjerë ndonjëherë dëshirën që ta jetosh
vdekjen në krahët e një gruaje?
Ai: Sa më e plotë të jetë mungesa, aq më i pranishëm jam
dhe largësia thyhet, e kështu, vdekja përqafon jetën dhe ajo përqafon atë
si dy binjakë.
Ajo: Dhe çfarë pastaj?
Ai: Çfarë pastaj?
Ajo: U bëre një me të, sa nuk i njohe duart e saj
nga duart e tua dhe të dy avullonit si një re blu
pa u kuptuar në ishit dy trupa… apo dy reflektime.
apo…?
Ai: Kush është femra – metafora e tokës
Ndër ne? Kush është mashkulli – qielli?
Ajo: Kësisoj nisën këngët e dashurisë. Atëherë ti
e paske njohur dashurinë, ndonjëherë, pra!
Ai: Kurdoherë që prania bëhet më e plotë dhe e panjohura
thellohet,
unë mungoj.
Ajo: Kjo është stina e dimrit, mbase
unë u bëra e kaluara jote e parapëlqyer në dimër?
Ai: Mbase… mirupafshim
Ajo: Mbase… mirupafshim.
Një natë që gufon nga trupi
Jaseminë në një natë korriku, një këngë
për dy të huaj që takohen në një rrugë
që nuk shpie kurrkund..
Kush jam unë pas dy sybajameve? pyet djali i huaj
Kush jam unë pas mërgimit tënd në trupin tim? pyet vajza e huaj.
Pra, boll mirë, le të jemi të kujdesshëm duke mos
e trazuar kripën e deteve antike në një trup që mban mend…
ajo po i gatiste një trup të nxehtë,
ai po i gatiste një trup të nxehtë.
Kështu, dy të dashurit e huaj e lënë dashurinë e tyre
në mënyrë kaotike, siç i lënë teshat e tyre
mes luleve të jorganëve
Nëse je vërtetë i dashuri im, thur
një këngë këngësh për mua atëherë, dhe gdhende emrin tim
në një trung shege, në kopshtnajat e Babilonisë…
-nëse me të vërtetë më dashuron mua, atëherë
vendose ëndrrën time në dorën time. Dhe pyete të birin e Merjemes,
si munde të na e bëje ne, atë që i bëre vetes?
O zotëria im, a thua kemi aq drejtësi të mjaftueshme
për të na bërë që të jemi të drejtë nesër?
Si mund të shërohem nga jasemini nesër, – pyet e huaja
Si mund të shërohem nga jasemini nesër, – pyet i huaji.
Ata errësohen, bashkë, në hijet që reflektojnë nëpër
tavanin e dhomës së tij: i errët mos ji
ndaj përkushtimit tim, i tha ajo atij….
Ai tha: përkushtimi yt është një natë që shndërrin të duhurën
Një natë që më mbulon me puthje dhe mbrusemi të dy,
unë dhe vendi, me një natë që gufon prej kupës..
Ajo qesh me përshkrimin e tij. Pastaj ajo qesh më shumë
ndërsa fsheh në dorën e vet pjerrinën e natës…
– Oh, i dashuri im, po të mundja
të isha djalë…do të isha ti,
– po të mundja të isha vajzë,
Do të isha ti!
Ajo qan, siç e ka zakon, gjatë kthimit të saj
nga një qiell bojëverë: – çomë, o i huaj,
një vend, mbi shelgjet e të cilit nuk do të ketë
asnjë zog të kaltër.
Dhe qan, për të prerë pyjet e saj në ikjen
e gjatë drejt
vetes: kush jam unë?
-Kush jam unë pas mërgimit tënd të gjatë në trupin tim?
Ah ky mërgim prej meje, prej teje, prej vendit tim
-Kush jam unë pas këtyre dy sybajameve?
Tregoma të nesërmen time!
E kështu dy të dashurit i japin lamtumirat
të shpupurisura, si aroma e jaseminit një natë korriku,
Çdo korrik jaseminët më çojnë te një
rrugë, që nuk të shpie kurrkund
sidoqoftë, e vijoj këngën time:
Jaseminë në një natë korriku.
Shqipëroi: Agron Islami