MULLAGA
Mos e beso, s’është lulemullage
kjo mëllagë
është një njollë e kuqërremtë
që pikon gjak,
që ra nga mushkëritë e mia
dhe ra nga zemra ime.
S’është verë kjo verë
është dimër i ngrirë dhe vrasës
dhe i mbushur me tortura,
si në një dhomë në terr
dhe pse gjithkund ti sheh mullaga,
por a s’ta thashë që s’janë mullagë,
është zemra ime që s’të gjen
e gjakun shter.
DRYNA NË DERË
Atje brenda është kalbur
dhe është mykur gjithçka
nën pushtetin
e krimbave.
Në derë
ende rri roje vigjëluese
dryni
i ndryshkur, i ngrënë, pakëz tragjik
në atë qëndresë të hekurt,
për të mos lënë kënd të hyjë,
të bëjë batërdi,
atje brenda,
ku as minjtë s’kanë ç’të hanë
më.
Kohë
e drynave në derë.
FYTYRË NGA PASQYRA
Kënaqësia del nga krehri
dhe ngjitet në pasqyrë.
Le të krihet dhe pasqyra,
të heqë nga vetja
aq e aq leshra të rrezuara,
pale të thinjura.
Të zbukurohet kjo pasqyrë.
Të ndrijë nga bukuria.
T’i hiqe një trëndafili
në lëkurë.
Dhe unë që e shoh,
të ndihem
pakëz më i fortë,
pakëz më burrë
nga kjo fytyrë
që më vështron nga pasqyra.
SHPËTIMTARI
Ju e prisnit shpëtimtarin
ja ku vjen
me sytë në tehun
e thikës,
me duart në këmbëz
të revolverit,
gjinjtë mbushur me bomba.
Ndërkohe bëjuni zë zjarrfikësve
të shtrijnë zorrën e ujit
në bulevard.
Do të kenë goxha punë
zjarrfikësat
me zjarrin përpirës diçka,
por dhe me gjithë atë
gjak.
TEL
Ajo rrobë e bardhë,
a është e bardhë,
a je i sigurtë?
A thua të mos jetë e zezë
dhe sidomos
a nuk skuq?
Unë pashë vetëm thikën
që vetëtiu,
asgjë tjetër.
Asgjë.
Më shumë do të kenë parë të verbrit,
a kanë dëgjuar ndoshta shurdhmemecët.
GRUAJA KRIHET NË PASQYRË
Gruaja krihet në pasqyrë.
Pa shih! Ishte muzg
dhe u bë natë.
Ishte vjeshtë
dhe u bë dimër.
Dhe pak
e do vijë pranvera,
pastaj vera, pastaj vjeshta.
Gruaja atje është, krihet në pasqyrë.
Zoti im! Qenka thinjur bota
vetëm pse gruaja krihet në pasqyrë
dhe burrat gjë prej gjeje s’dinë
ç’është pasqyra për një grua.
FUSHA ME LULEDIELLI
Vallja huan koka të prera.
Koka të prera,
qafë të këputura,
dhe prapë e prapë koka të prera.
Koka.
Koka.
Koka.
Natyrisht
dhe ca gjak.
Dielli ngadhënjen atje lart.
Ngado që vete, në zbrazëtinë tërheq
koka të prera, kokat
dhe qafat e këputura.
Gjakun e verdhë të lulediellit
e piu fusha.
CERDHE MERIMANGASH
Atje përfund shpirtit
e ngritën çerdhen merimangat.
Po bën kohë që shpirti as nuk ha,
as nuk pi.
Dhe aq gjak sa kishte mbetur
tashti e pinë merimangat.
Mblidhi plaçkat e dashur
erdhi ora për të vdekur
nga asfiksia,
nga mungesa e ajrit atje thellë
ku dhe merimangat po përpëliten
nga mazgallat e zbrazëta e të zeza
që dikur u thoshin shpirt.
FËMIJËT BONJAKË
Ne do t’i çapëlojmë këta fëmijë
që të shqyejmë njëri-tjetrin
ku më mirë e më mirë.
Era ndaj ulërin
që shkretëtira të hajë me gjithsej
dunat si duna
gjer tek kokrrat e rërës.
E shkretëtirës është rëra.
Shkretëtirën ka mëmë.
Le të jetë harruar ati fatkeq
për të bijat dhe për të bijtë e vet.
Kurse ne do të na qajnë
këta fëmijë
O çdo të bënte rërana
për shkretëtirën
po të shqyente një shkretëtirë.
Ndoshta dhe më zi se ne
të braktisur nga fëmijët,
ndërsa shqyejmë njëri-tjetrin.
TABELA E SHUMËZIMIT
E kam bërë çorbë tabelën e shumëzimit
për aq miliarda sa kam
e për aq sa do të kem
të gjitha të kërrera
nga shumëzimi Një herë Një që bëjnë Dy
dhe nga shumëzimi Dy herë Dy bëjnë Pesë.
Falmëni botën po e zura poshtë
me tabelën time të shumëzimit
ku çdo katrori të zi
i përputhet një pikëz e kuqe
nga gjaku i të tjerëve
dhe jo nga gjaku im.