Një cep i padukshëm
Në hapësirën bosh,
mes zgavrës së shkallëve,
çan nga larg një bri i hajthshëm hëne.
Zbres në katin e poshtëm,
por jo për të ngulur këmbët te dheu.
Ec pastaj kaleqafë me rrugën,
hedhur si një kalë i therur.
Ngre kokën të gjej cepin tjetër,
të hënës së vockël, të fshehur nga retë.
Kam mbetur larg,
një trupi hëne të ndritshme, të ngrënë përgjysmë,
vërdallë më sjell ai cep i lakueshëm.
Gruaja falenderon
Dashuria e këputur nga fletët e librave,
ka mbetur si dritarja që varet në murin e kuzhinës,
dashuria e organeve të brendshme te ajo qëndron,
E kyçur me sumbullën e lidhur të buzëve.
E qetë është dhe e lehtësuar prej natës,
në ëndërr ka krijuar një dashuri tjetër,
dhe të malit me hiçin,
dhe të rërës me bregun dhe të forcës me dobësinë.
Asgjë nuk mund të avullohet prej nate,
asgjë nuk tkurret, asgjë nuk bymehet, as derdhet, as ngrin,
gjithçka ka mbetur brenda një trupi.
Tani sapo ka marrë në dorë një thikë të vogël shtëpie,
si të nxjerrë nga gjumi, duke menduar një çast:
Kjo thikë duhet të që më e mprehtë.
Dritëro
Ai na mësoi se gjithnjë ka një adresë,
dhe gjithnjë ka një gji,
ai fshatari, si kali prej druri i Odisesë,
i ndërtuar prej kockave të tij plot pluhur…
Foli për trungun prej trupi e shkoqi deri në dhe,
kali i mirë që pinte raki,
dhe rrëmonte si në ditën e hidhur,
kur vdiq Skënderbeu.
Kush tha se nuk e dinin edhe ata në qiell lart,
se u jepte paqe, atje poshtë gjithë varreve,
më jep një adresë edhe mua ti rosak,
ju pendë të qiellit, ti qiell që fle mes gjithë atyre shkurreve ,
të përdala.
Këmbët
Të papërfillshme ishin këmbët,
brenda çorapeve të gjata,
nuk kishin bërë ndonjë betejë,
për to pothuaj nuk flitej më,
(sepse mendimet fillojnë më lart,
megjithëse të çojnë më përpara.)
Unë nuk kisha ngurim të mendoja,
për këmbët e zhveshura që kur futen në shtrat,
ndahen nga të gjithë pyjet e gjelbëruar,
dhe gjethet që bien, një nga një,
(me këmbët e zbathëllyera unë përparoj,
vetëm në dashuri prej pylli).
E, po kështu, nga poshtë fillon demokracia,
që unë e përfytyroj brilante,
kryqëzoj detin, shtyj pushin e ndaluar, poret e vogla,
(kjo punë e çorapeve bëhet e ngatërruar),
derisa bëhem një, atje në kokën tënde.
Pyetjet e Vjosës
Kur më në fund të përfundojnë
për veten gjithë ato këngë
pranë lumit ku pata futur këmbët,
do të pyes përsëri një burrë të ri,
që nga larg.
Si e ka emrin ky mal dhe a mund ta arrij,
a ka banorë këtu dhe priftërinj,
a mund të ketë emër që mund të freskojë fundin tim,
kur unë po përpiqem ta heq nga mendja gjithë veten time.
Kalonin këtej ndonjëherë ushtarë,
a fryn deri këtu gryka e Mezhgoranit,
ky lumë a i mban të gjithë burrat dhe gratë më këmbë.
Pyetje të pafund ka për gjithçka rreth e rrotull,
për vezirët që kanë fjetur nëpër hije
dhe për mitralozët e mëdhenj.
Po si të arrijmë t’i gjejmë të gjitha shkëndijat,
a ke kerkuar ti mes lumit me mua të flesh,
një burri t’i them.
Dhe a di të bëjë ndonjëherë pyetje lumturia,
pyes unë në Vjosën e gjithë lumenjve.
Dhe qytetërime të tjera
Si një shkollë e mbyllur, koka ime qëndron buzë rruge,
e qullur dhe e zbrazët, pa besnikëri, pa tradhti
dhe pa liri brenda…
Kanë dashur ta mbyllin kokën,
i kanë vënë gardhin e teshave, i kanë blerë dhe gjuhën
si zilen e vjetër,
violina atje brenda saj po flet, po flet imitimi i zemrës,
i mëlçisë së zezë,
e urtë ka mbetur koka, si forma e një klaviri.
Ku po qëndrojmë mes rruge, në ç’kohë po vijmë,
o kokë e mirë,
pa besnikëri, pa tradhti dhe pa liri brenda,
të mbetura, si dele të tepërta mes shiut.
Dritat e makinave fillojnë të ndizen, një nga një,
për të ndjellë vetëtimat.
1998
Letër kontinentale
Më vinte të këndoja, për aromat e dallgëve të mbetura larg,
për pemët që nuk do ta shohin kurrë detin, prandaj janë të verbra,
por më kryelarta nga fëshfërimat e tyre mbretërore.
Më vinte të këndoja, këtu shitet kripë, jo oqean,
le t’i shpallim algat përmendore.
Më vinte të këndoja për ca gra me një komçë në shaminë e tyre pa qafë
dhe qiellin e mbushur me copëra mermeri, alabastër, lajthi të vogla që pëshpëritin
acar.
Për hijet e poetëve, që qarkullojnë pika shiu, më vinte të këndoja,
për kambanën e rëndë qiellore që i binte vetë Madona,
për shurdhërimin që kërkon shurdhërimin.
Atje ku ndieja si mbylleshin kapakët e tokës ngadalë, ngadalë,
më vinte të këndoja.
Miq, kemi qenë shokë dhe pastaj kemi ikur në njerëz
dhe nuk flasim për ato që thuhen në shtëpinë tonë pa dhé,
më vinte të këndoja.
Kërkohet urgjentisht një univers tjetër
Kërkohet urgjentisht një univers tjetër,
thoshin shirat, ndërrohen edhe çadrat, një nga një,
njerëzit ngrohin frymën me fatin e tyre.
Edhe një çadër e vogël, m’i ngatërron mendimet,
dhe lejlekët e vegjël, që këmbehen gjithnjë.
Si t’ia bëj unë me diamantet e syve,
në këtë botë që po vjen.
Këngë nga larg
Flatra a krahë të engjëjve të ndritshëm janë shtrirë,
ëndrra dhe flakë të trupit të natës,
vetëm dritaret janë zemërmira,
dhe e lënë zemrën time larg.
Të pamata janë vezullimet nga të kundroj,
deri ku lind tin moj foleja ime e vogël,
e largët, prej dheu.
Zemra prej teje nis,
fluturimet, shtegtimet, shpagimet,
e fjalës, reflekseve tej e përtej ajrit,
që na qan në të gjallë dhe me përjetësinë na lidh.
E ndritshme, e vogël, e rrallë,
ti foleja ime e largët je,
më e bukur se gjithë bukuritë,
që dikur, humbur i kanë të gjithë përbindëshat.
Gjëra të ditura dhe të paditura
Shënime të brejtura lexohen në sy,
dhe plot gjëra të tjera të paditura,
të kthyera në lypsa që duan të hanë.
Po t’i dimë të gjitha, mbetemi fare vetëm.
O ty të njoh, në rast se ti ke gjetur të gjithë nënat në nënën time,
Nënë Tereza ende nuk i zëvëndëson virgjëreshat që shiten në treg,
krokodili i Silvia Plath, më mban të lidhur në fletore,
e shumë si këto.
Por kur fillojnë të shfaqen gjëra të tjera,
më të panjohura dhe më të paditura,
edhe hëna tërheq detin mbrapsht drejt zemrës.
cfarë heroizmi ka bërë zemra nuk e dimë,
gjëra të tjera kërkojnë të flasin, por nuk i kemi ende,
dhe unë dua të shfaqem e bukurohem nga mendimet,
pa ato shkronjat, z dhe zh,
që na bën të mos zhvishemi lehtë nga gjërat e mrekullueshme,
por që bëhen zhul, po të mos këmbehen dhe hiqen prej trupit.