Në emisionin “Në Fokus”, e ftuar këtë herë ishte piktorja Vitjola Stefani, një emër i njohur për ata që kërkojnë në art jo thjesht estetikë, por ndjeshmëri, qëndrueshmëri dhe një gjurmë personale që nuk ngatërrohet me askënd tjetër.
Në një bisedë të përzemërt me gazetaren Majlinda Rama, Vitjola foli për rrugën e saj në art, për pikturën si mënyrë jetese, jo si profesion. Tha se nuk e ka parë kurrë telajon si një vend ku fshihet, por si një hapësirë ku duhet të jetë e ndershme me veten. Dhe kjo ndershmëri, siç u shpreh ajo, shpesh vjen duke u përballur me gjëra që të tjerët i shmangin.
Ajo tregoi se nuk pikturon për të dhënë përgjigje, por për të shtuar pyetje. Sepse arti, sipas saj, nuk është një sistem sigurie, por një pasqyrë që të vendos përballë asaj që nuk do ta shohësh gjithmonë.
Foli me përulësi për raportin e saj me ngjyrën, me format dhe me hapësirat e brendshme që i përkthen në telajo. “Unë nuk kërkoj të pëlqehem,” tha ajo. “Kërkoj të jem e saktë me ndjesinë që më shtyn të pikturoj. Çdo gjë tjetër vjen më pas.”
Në një moment të qetë të bisedës, u ndal te ajo që e quan thelb të artit: aftësia për të mos i ikur asnjë ndjenje. Edhe asaj që nuk do ta thuash dot me fjalë.
Ky episod i emisionit “Në Fokus” solli një artiste që nuk kërkon të bëjë zhurmë për të treguar veten. Vitjola Stefani u shfaq si një njeri që flet përmes ngjyrës, por që mbart me vete qetësinë dhe thellësinë e dikujt që ka mësuar të dëgjojë veten përpara se ta tregojë botën.