FUSTANVERDHES

Ngjitu mallit tim
Si në të vertikales ngrehinë

Lart shkimit të pres
Të (më) pikturohesh e tëra

Me atë shikim kaltërie
Me fustan verdhësie

S’do të lë ta braktisësh
Tonën ndjesi

As në mot me diell
As me shi

Je e imja Fustanverdhë
Që dashuri në mua derdhë

 

VARG I SHKRIRË

Një varg (sot) u shkri në këngë
Si ndjenjë e palosur në timin shpirt

Nga lart seç më vështron thekshëm
Fustanverdha
E më përthekon me (një) buzëqeshje

Ç’zë i ëmbël pushton
Të dashuruaren (z)emër
Ah…atë femër
Që më shprish të gufuarin mallë

E Fustanverdha hapë të bardhin shpirt
Për t’u bërë dysh
Në arenën e zjarrtë të dashurisë…

 

ERDHI E SHKOI…

Erdhi tok me ditën e bekuar
Si në ëndërr…
Ma hoqi sysh perden e gjumit
Si me dorë
E u shkri në mua me atë buzëqeshje

Unë e derdha (tërë) shikimin
Drejt asaj (Fustanverdhës)

E ajo para meje qëndroi vertikal
Si një engjëll
Në gjerësinë e fushës së heshtjes

Erdhi e shkoi
Shkoi dhe erdhi me atë buzëqeshje
Si të ishte një legjendë përrallore

 

I KTHEHEM FUSTANVERDHES

Pas një shkëputje
Si të muzikës sinkopë
I kthehem asaj përralle të gjatë

Portën s’ia kisha mbyllur ëndrrës
Por (ajo) ishte e zënë
Me disa hije çoroditëse

Në një skaj të kujtesës
Seç më shfaqej fustani i verdhë
Në mes lulekuqeve të kopshtit
Vertikalja e saj ishte ngritur

Si një lis (i ri) trupgjatë
Me portretin e një engjëlli urtak
Shkëputjen s’e deshta (as)njëherë

Por s’di sesi m’u shkëput
Një kohë nga shikimi im i turbulluar
(Tani) iu ktheva Fustanverdhës

Tok me një të falur deri në përulësi
Për (ri) kthim të saj
Nëpër gjithë ëndrrat e munguara

 

PAPRITUR MË ERDHI

Si ta (sh)prishi heshtjen e kalamendur
Atë urtake të urtë e të heshtur
Që rrin në një skaj të dhomës së errët

Nuk bëzajë unë (si) hija e ndjekjes
Nëpër shtigje saherë të zëna
Për ta ç’montuar
Heshtjen e trashur nga heshtja

Ajo shpërtheu si një balon i fryer
Kur e imja hije nuhati erën e saj
Aromë dashurie…

Dhe s’u ngop(a) dot ngela peng i urisë
Për një puthje buzëve të Fustanverdhës
Dhe një shikim zhbirues drejt të syve të saj

Ajo i zhveshi shtatë bukuritë engjëllore
Posi ngjyrat e ylberit
E i shkarkoi brenda rrethit të shikimit tim

Aty pashë një botë të përtejme
Të luluar me nuanse që m’i robëruan sytë
Si një magji përrallore e dashurisë

Më erdhi krejt papritur
Me një bagazh bukurie të ngjeshur
Si një hije e (pa)dukshme
U vërsul drejt pikës zero të buzëve të mia

 

DUROVA…

Durova derisa durimi në lot u shkri
E zjarrmia si akull u ngri

Në faqe të almanakut
Fustanverdhës ia shkrova pritjet

Koha me kohën i ndërronin vendet
Dhe i binin shuplakë njëra-tjetrës

Durova sa mund të durohet
Si një cung i ngelur në errësirë

 

KU TA ZBRAZ SHIKIMIN…

S’di ku t’i zbraz pamjet diku trupit tënd
Mbështjellë me fustan të kuq
E me pikla të bardha

Apo fytyrës tënde të buzëqeshur
Që përthekohet nga kokërdhokët e syve të mi

S’di si t’i zbraz ofshamat e mbledhura
Brenda gërfyellit të fytit tim
Kur për një çast m’i ndali habia

S’ka më asnjë pikë kontrolli
Se kudo më ndjek ajo hije (e Fustanverdhës)
Që me një shikim më përpin dashurisht…

 

JE LARG

Je larg veç për një thirrje
Për një zë kënge

Se na ndan fija e kujtesës
Dhe ëndrra e (pa)parë

Për buzëqeshje të diellt
E përqafimi të munguar

Larg je për një fjalë
Që ndërron stinë

Dhe pikon puthje
Nga streha e dashurisë

 

NË SHTRATIN E NATËS

U shtrive në shtratin e natës
Me çarçafin ngjyrë hëne

Terri ishte mbuluese
E trupit tënd të lumnuar

Në mesnatën e gjatë
Pahiten
Ca skena të ëndërrta

Sikur puthja e lehtë
Në shpinë të ajrit freskues

Prapë u shtrive
Edhe brenda kujtesës sime
Si një nimfë e bukur mali

 

AJO DORË…

Ajo dorë një ditë ma preku ballin
Dhe papritur ma hoqi zjarrminë

Një kohë të gjatë e ruajta atë freski
Sikur puthjen kthinave të kujtesës

Zjarrmia shpesh sillet e pështillet
Rreth trupit tim qullë të djersitur

Dora jote ka kohë që më mungon
Të ma flladit ballin tim të kallur

Po u kthye ai vullkan përvëlues
Në brendi të trupit tim të lodhur

Ku ta gjej tani atë prekje mikluese
Që shuan zjarrmi e nxit dashuri